داغ

 

  وبعد از رفتنت

 

  باران چه معصومانه می بارید!

 

 

  و بعد از رفتنت

 

  یک قلب دریایی ترک برداشت..!

 

 

   و بعد از رفتنت

 

   رسم نوازش در غمی خاکستری

 

                                   گم شد......!!

 

 

   و مادر رفت...

 

   فارغ از هر چه درد و غصه....

 

  آرام بالهای مهربانش را گشود بی آنکه

 

  این بار دغدغهء تنهایی ما را داشته باشد

 

  رفت تا بر حریر آسمان منزل کند....

 

     آنقدر آسان و بی همهمه رفت که

 

     ترسیدم....

 

     آخه هیچ وقت فکر نمی کردم جان دادن

 

     این همه راحت باشد

 

     و یا نه؟

 

     درست ترش اینست که بنویسم:

 

     آنقدر خوب بود که حتی فرشتهء مرگ

 

     هم دلش نیامد اذیتش کند.....

 

     مثل نسیم از زندگیمان گذشت.....

 

   و حالا چهل روز است که جای گامهایش

 

   روی تن فرشهای خفته بر سنگ...

 

   نمی نشیند.....

 

    چهل شبست که صدای آرام تنفسش

 

   روی بالش

 

    خیالمان را از بودنش آسوده نمی دارد!

 

   می گویند وجود مادر در خانه مثل ستون

 

   است.......

 

    اما....

 

    چهل شبانه روزاست که دیگر ویرانهء

 

    ما بی ستون است...

 

            نه اشک....

 

                نه آه.......

 

                  نه فغان و مویه......

 

         دیگر هیچ چیزی از درد ما نمی کاهد..

 

    اویی که برای شفایش از شما التماس

 

    دعا داشتم ...مادر همسرم بود ....

 

    که نرم و سبک همچون نسیم از کنار

 

    ما رفت و ما ماندیم و یک دنیا حسرت...

 

 

       نقش کردم رخ زیبای تو در خانه دل

 

       خانه ویران شد

 

       و

 

      آن نقش به دیوار بماند.....

 

بدون تو

     

   هر شب بدون چشم تو ای روح آفتاب

   با گریه های خویش

   تو را یاد می کنم!

                                    وقتی که نیستی

                                             و

                                    دلم تنگ می شود

        با اشک کودکانه

        تو را یاد می کنم!

            وقتی که نیستی    دل این آسمان   کبود

            خورشید سرد

            و

            ماه شبم تار می شود!

                                               انگار دیدگان تمام ستاره ها

                                  بی چشمهای مست تو غمبار می شود!

        بی دستهای پاک تو

       ای روح عشق من

                     غم می زند به مزرعهء روزگار من!

         ***** پاییز

                 شاه فصل غم انگیز بی کسی *****

       تکرار می شود بدون تو در هر بهار من!

                                وقتی که نیستی

                                و

                                زمان بی تو می دود

                                از هر چه هست و نیست

                                دلم سیر می شود!

      ای خالق همیشگی اشک های من

      (((((((( حتی خدا

                               بدون تو

                                            دلگیر می شود )))))))))

       وقتی که دستهای تو با من تماس داشت

       مانند باغ این دل من سبز و زنده بود!

                          این باغ را خزان زده اکنون بدون تو

                          ای ماه

                          از این خزان دل من

                                         تو را چه سود؟

              تو

             روح سبز و پاک بهاری و

             من هنوز

                            محتاج چشمهای تو هستم

                            کویری ام............

      از سالهای غربت و

                      بی همدلی و

                                       درد

      نا خوانده آمدم به برت

            **************  می پذیری ام؟؟؟ **************

تولد

 

     

سلام به همهء دوستان خوبم:

  یک شنبه ای که گذشت یعنی ۶ خرداد

تولد دخترم کیانا بود و من چون میهمانی

داشتم نتونستم زودتر بیام اینجا و این

موضوع را بنویسم.....

          ۶ سال پیش وقتی برای

          اولین بار میخواستم

          مادر بودن را تجربه

          کنم....نمی دونستم چه لذتی داره وقتی این موجود کوچولو را در بغل می گیری

 

نمی دونستم وقتی می بینمش چه احساسی بهم

دست میده...

نمی دونستم می تونم از عهده اش بر بیام یا

نه؟

اونایی که مادر شدن احساس منو خوب میفهمن

واقعا نمی تونم توصیف کنم چه لحظهء قشنگی

بود لحظه ای که دخترم را در آغوشم گذاشتند

.....

نه این که آنقدر خودخواه باشم که این

احساسو فقط متعلق به خودم بدونم ...نه

چون می دونم همسرم هم همون اندازه از پدر

شدن لذت برد که من از مادر شدن....

حالا دختر کوچولوی ما ۶ ساله شده و کم کم

آماده میشه تا به مدرسه بره.....

من و همسرم گذشت زمان و افزوده شدن

سنمان را از بزرگ شدن کیانا می فهمیم

و آرزو داریم تکیه گاه خوبی برای

دخترانمان باشیم...

عزیزم تولدت مبارک..............

 

کودک من

                                

   تو بلوری.................

               نوری......................

                      گل نازی:

                                          ((((((((گل ناز))))))))

          مرغک خوش آواز

          خنده کن کودک من

                 بنشین

          مثل پروانهء شاد

          بر گل دامن من...

                    ***********کودکم:

                           از تو جانم به تن است

                           جایت آغوش من است***********

          ***********************************

                                            (((((((پروین دولت آبادی))))))

تولدی دوباره

           دوستان همیشه سبزم ،سلام:

             من برگشتم     اما نه تنها.............بلکه با یه فرشتهء کوچولو که این

             سعادت را به من داده که دوباره مادر باشم.

             دوباره خلقت خدا را با چشم ببینم و باز هم به بزرگیش بیشتر از همیشه

             پی ببرم......................

             حالا من ۲ تا دختر کوچولوی خوشگل دارم ..........که به وجودشون

             افتخار میکنم و خدا را شاکرم از این که هر دو سالمند..........

             اسمشو سانیا گذاشتیم که به معنای سایه روشن جنگل هست...

             از همهء دوستانی که در این مدت به یادم بودند تشکر میکنم...

             یک وب سایت هم داره که یکی از دوستان همسرم براش درست کرده،

             خوشحال میشم به اون سر بزنید و براش امضا کنید تا وقتی بزرگ شد،

             یادگاری بمونه..............

             برای دیدن و امضا کردن اینجا را کلیک کنید

             

 

زمزمه

      

    چقدر استوارند شانه های تو که به من اطمینان می دهند

     ادامه دادن و راه رفتن را ای همیشه سبز من......

     

               جاری باش

                           و

                در ثانیه های تنهائیم ،مرا با خودت ببر که

                همیشه بتو محتاجم.................

               چقدر دلم می خواهد از تو لبریز شوم،

                آنقدر لبریز        که     

               هیچ کس به پای من نرسد

               و         میدانم که

                                نمی رسد دلم به پای مهربانیت........

 

                       *******************

 

             نگاه ابری و بارانی او را که می بینم

             دلم می لرزد و گل می کند احساس شیرینم

             تبسم های نمناکش،

            مقدس مثل باران است...

            و من

           چیزی ندارم

                           ــــــــــــــــ جزــــــــــــــــ

                                          تمناهای شیرینم............

تولد

 

   به هوش باشید و به گوش:

اینک عقربه های ساعتی ،حرکت خود را آغاز می کند،

ثانیه ها از آن عبور می کنند و پس از چندی به دقایق رشد می رسند

و آنگاه ساعتی می گذرد،

شب  فرا می رسد،دنیای ستارگان به وضوح در آسمان نمایان می گردد،

           انفجاری رخ می دهد

           در قسمتی از ستارهء جاوید عشق،

امواج انوار بر خاسته از انفجار ،سوار بر عشق،تولد دیگری را بر

آسمان دیگری می رسانند.

آنگاه زندگی و تولد آغاز می شود،

تولدی در آنسوی نا شناخته ها،

زندگی می کنند..... عشق می ورزند....یاد می گیرند و آنگاه از

معنای آن ترانه می خوانند.

در جستجوی انوار با روح خود در آسمان پرواز می کنند.

آیا عمر ما تولدی است و پس از آن مرگ و دیگر هیچ؟

ارغوان

 

پنجهء خونین زمین

    دامن صبح بگیر

   وز سواران خرامندهء خورشید بپرس:

           کی   بر این درهء غم میگذرند..................

ارغوان

خوشهء خون........خوشهء خون

                                                                                بامدادان که کبوترها

                                                        بر لب پنجرهء باز سحر،غلغله می آغازند

                                                      جان گلرنگ مرا

                                                      بر سر دست بگیر

                                                      به تماشاگه پرواز ببر

                 آه

                 بشتاب که هم پروازان

                    نگران غم هم پروازند.........................

سلام

سلام به تمام دوستان خوبم:

راستش از صبح مونده بودم که در مورد امروز بنویسم یا نه؟

آخه می دونید امروز واسه من روز قشنگی بود......

در واقع امروز که حالا داره آخرین نفسهاشو می کشه،روز تولد من

بود.....

من حالا وارد ۳۴ سالگی شدم ،به همین سادگی............

یادمه وقتی داشتم به ۲۰ می رسیدم اونقدر هیجانزده بودم که حد

نداشت،حالا هم همون احساسو دارم منتها با کمی دلهره.........

وقتی به ۳۵ می رسی کم کم باید خودتو واسه سرازیری آماده کنی..

ولی الان وقت فکر کردن به این چیزا نیست......

به در گاه خدا شاکرم که تا امروز مرا و همهء عزیزان مرا در پناه

امن خودش قرار داد،هر چند روزهای خیلی سختی هم داشته ام ....

...ولی..............باز هم شکر...

برا ی تمامی دوستان خوبم آرزوی سلامتی دارم.

 

اندیشه

          

                    

 

          بتو می اندیشم،

     ای سراپا همه خوبی،

     تک و تنها بتو می ندیشم.

 

همه وقت

همه جا

      من به هر حال که باشم

              ---بتو می اندیشم---

    تو بدان:

    این را تنها تو بدان،

    تو بیا

    تو بمان با من

    تنها تو بمان،

      جای مهتاب به تاریکی شبها تو بتاب!

من فدای تو

به جای همه گلها تو بخند!

     اینک این من:

     که به پای تو در افتادم باز،

     ریسمانی کن از آن موی دراز،

                   تو بگیر....

                   تو ببند!

                   تو بخواه!

       پاسخ چلچله ها را تو بگو!

       قصهءابر هوا را تو بخوان!

 

        تو بمان با من

        تنها تو بمان!

 

  در دل ساغر هستی تو بنوش

  من همین یک نفس از جرعهء جانم باقیست،

 

       آخرین جرعهءاین جام تهی را

            ------تو--------

                       بنوش!

            

با ياد هستي بخش

نبودت،ابتداي هر چه ويرانيست در من

 

                                         شروع شوم شبهاي زمستانيست در من

 

نبودت،پرسه در پس كوچه هاي بي قراريست

 

                                        عبور از التهاب اين جهنم هاي جاريست

 

عبور از تنگناي حفره هاي اضطراب است

 

                                       نشستن در مسير سيل خورشيدي

                                                            مذابست

نبودت،يعني از هر سو هجوم دار و ديوار

 

                                      ويا فرياد بي پژواك مردي زير آوار

 

                          و يا در اوج وحشت،

 

                                        پنجه بر خالي كشيدن

 

                        جهنم را به هر جا بگذري ،در پيش ديدن.

       

روزهايي كه رفتند..

            

دوستان خوبم سلام:

اميدوارم تا به امروز ساعات خوب و قشنگي

 رو پشت سر گذاشته باشين.

نمي دونم سالي كه گذشت براي شما چه جوري بود؟

براي من كه اصلا خوب نبود،

به نظرم هر چي سختي و بلا و مصيبت بود،سر ما اومد..

امسال وقتي چند ثانيه مونده بود به تحويل

سال با همسرم و دختر كوچيكم نشسته بوديم سر

 سفره....... از خدا فقط يه چيز خواستم،

سلامتي!

چيزي كه سال گذشته توي هيچ كدوم از كسايي

كه مي شناختم ،نديدم.

شماها چه آرزويي غير از سلامتي داشتيد؟

راستي اين عكسو خودم گرفتم""البته اينو

 بگم كه اصلا از عكاسي سر رشته ندارم،""

فقط واسه دل خودم اينكارو ميكنم و از همسرم هم كمك ميگيرم.

عكس متن قبلي هم كار خودم بود..

به نظرتون خوب بود يا خيلي اشكال داشت؟

البته مجبور شدم كمي از سر و ته اونا بزنم

تا بتونم اينجا ازشون استفاده كنم.

در هر صورت سعي مي كنم پيشرفت كنم،اگه بشه؟

چقدر خوب ميشد اگه كسي مي تونست كنه آدمي

رو به تصوير در بياره؟

اون چيزي رو كه نمي بينيم!

اون چيزي رو كه هر كدوم از ما شايد،سعي

در پنهان كردنش داريم..

بعضي وقتا خوبيها و سادگيها مونو مي

پوشونيم تا مورد سوءاستفاده قرار نگيريم و

بعضي وقتاهم ماسكي به چهره ميزنيم تا

كمبودهامون به چشم نياد!

اما خدا نياره اون روزي رو كه به پست كسي

بخوريم كه زير نقاب محجوب و نجيبش،يه ديو سياه و

بددل نهفته ست!

الهي كه خودش ما رو از همهء بلاها و آدمهاي

ديو سيرت محفوظ نگه داره..

نطق مادر بزرگ گونهء منهم تموم شد..

واستون روزاي شاد ...و... شباي رويایی

دلپذيري

رو آرزو مي كنم.

در پناه حق...

حدیث دوری

 

دوستان خوبم سلام:

سال جدید رو به همگی تبریک میگم..

می بخشید یه ریزه دیره؟...

امیدوارم سال خیلی خوبی برای همه باشه..

در ضمن میخواستم از دوستای خوبی که در مدتی که نبودم ازم یاد کردند و توی ذهنشون یه جا هم به من دادند،تشکر کنم.

موفق باشید و پیروز و جاوید و پاینده..

هر چی آرزوی خوب توی دنیا هست واستون آرزو دارم.

 

دلهره

بازم مثل همیشه توی بد مخمصه ای گیر افتادم.

از اون تله ها که شاید فقط والدین دچارش میشن و خوشبختانه خیلی دامن مجرد ها رو نمی گیره؟

دلم میخواد بدونم اگه یه کوچولو از شما در مورد مرگ سوال بپرسه ،شما چه جوابی بهش میدین؟

دخترم چند وقتیه مدام در مورد  مردن ازم سوال میکنه؟

میپرسه:مامان آدما وقتی میمیرن کجا میرن؟

میگم:اون بالا بالاها،توی آسمونا..

باز می پرسه:یعنی پیش خدا؟

میگم:بله...

میپرسه:چه جوری؟

راستش میمونم چی بگم،میگم :نمیدونم!

میخنده و میگه:من میدونم..آدما میشن یه فرشته و بالاشونو تکون میدن و میرن اون بالا..

اونوقت یه حرف عجیب تر میزنه و میگه:

مامان وقتی من هنوز اون بالا بودم،خدا اینقدر ما بچه هارو دوست داشت.. اونقدر با ما بازی میکرد..خیلی بهمون خوش میگذشت..حیف شد دیگه پیشش نیستم...

و بعد باز می پرسه:وقتی آدم می خواد بمیره،خیلی درد میکشه؟

می خندم و به شوخی بهش میگم:کیانا جون،مامانی من هنوز تا به حال نمردم واسه همین نمی دونم ...

...............؟

نمی دونم چرا بچه ها با اون سن کمشون سوالائی از بزرگتر ها می کنند که هر چی فکر کنی نمی تونی جواب درست و حسابی

بهشون بدی...

دلم میخواد به این مسائل فکر نکنه ،ولی می بینم نمی شه..

حتی اگه در این مورد یه عالمه کتاب هم بخونی بی فایده ست.. بازم یه دفعه ازت یه چیزی می پرسند که توش می مونی..

مثل الان که من واقعا درمونده شدم؟

به نظر شما به یه کوچولو چی میشه گفت و چه جور میشه ذهن کوچیکشو قانع کرد تا بازم سوالای بیشتری واسش پیش نیاد.

اونقدر پاک و معصومند که آدم می ترسه صدمه ببینند...

و من باز هم مثل همیشه نگرانم..تازه می فهمم که پدر ومادرم چه احساسی داشتند ودارند.

دلت می خواد تموم دنیارو جمع کنی و بهش هدیه بدی..

حالا دیگه مثل جوونیهام راحت وآسوده نمی خوابم..همش تشویش..همش دلشوره...همش اضطراب  واسه کوچولوئی که متعلق به خودته..

تنها چیزیه که توی این دنیا داری...تنها الماس گرانبهائی که با همه دنیا هم عوضش نمیکنی..

تنها موجود عزیزی که خوابو از چشات میدزده...همیشه نگرانشی ودلت به یه نیم نگاهش بنده...

نمی دونی چی پیش میاد وهمین هم باعث ترست میشه؟

چه جوری میشه از همه بلاها با مدد الهی حفظش کنی؟

چه جوری؟

اونم با این زمونه ای که ما توش مثلا داریم زندگی می کنیم....

هیچی نمی دونم..خدا خودش آخر و عاقبت هممونو ختم به خیر کنه....

                                                                         

 

زمزمه

 

      ای بهترین بهانه زیستن من:

به خاطرت با سوزن نگاه،شبهای انتظار را به روزهای

بی پایان می دوزم،شاید روزی از ورای همه غبارها،

نیزه چشمانت را به سوی قلبم روانه کنی و

من:

بی باکتر از هر ناباوری،به آتش چشم تو بسوزم.

و چقدر استوارند شانه های تو که به من اطمینان

می دهندادامه دادن و راه رفتن را ای همیشه سبز من...

جاری باش و در ثانیه های تنهائیم مرا با خودت ببر

که همیشه بتو محتاجم...چقدر دلم می خواهد از تو لبریز

شوم،آنقدر لبریز که هیچکس بپای من نرسد و می دانم که

نمی رسد دلم به پای مهربانیت ....

      ای جدایی تو بهترین بهانه گریستن،

      بی تو

      من به اوج حسرتی نگفتنی رسیده ام.

      ای نوازش تو بهترین امید زیستن،

      در کنار تو

      من ز اوج لذتی نگفتنی گذشته ام.